| door: Jan Dunnink, 19 februari 2008 |
Op 6 april a.s. zal het zover zijn: dan doet ds. Monique Maan intrede als predikant van de Wijkgemeente Diaconessenkerk. Daarmee is dan de vacature weer vervuld, die is ontstaan na het vertrek van Ds. Lyonne Verschoor in september vorig jaar. Reden om de nieuwe predikant te bezoeken in haar woning in Arnhem-Zuid om u wat nader met haar kennis te kunnen laten maken. |
| Over studiekeuze en haar eerste gemeente: Van Zuid-Holland via Kampen naar Groningen ... |
Hoewel zij inmiddels al heel wat jaren in de stad woont, is Monique Maan in 1964 geboren op het platteland van Goeree-Overflakkee, waar haar vader een bedrijf had in landbouwmachines. Daar groeide zij op in een Gereformeerd gezin met twee oudere broers om na haar VWO op haar 18e jaar te gaan studeren aan de Theologische Hogeschool in Kampen. Deze studiekeuze kwam niet zozeer voort uit een al lang gekoesterde wens, maar was eerder een besluit nadat de plaatselijke predikant haar op deze mogelijkheid gewezen had. |
Gezien haar vooropleiding diende er eerst een jaar Grieks en Latijn gestudeerd te worden om daarna te kiezen voor het hoofdvak Praktische Theologie met de bijvakken Nieuwe Testament en Dogmatiek. Op dat moment nog niet met de vooropgezette bedoeling om predikant te worden. Die keuze kwam pas later.
Onze nieuwe predikant is afgestudeerd op een scriptie over ‘Troost’. |
En toen na de studie de praktijk, de wijde wereld in. Wijds was het landschap zeker van haar eerste gemeente Ten Post in Noord-Oost Groningen, tussen Groningen en Delfzijl. Een 50% baan bij een gemeente van ca. 250 leden. Met natuurlijk in het begin de herkenning dat zij nog veel moest leren. Maar daar leende deze gemeente zich goed voor. Zij kregen altijd afgestudeerden (kandidaten) als predikant en wisten uit ervaring dat er dan nog wel eens iets mis kon gaan. Dit begrip was goed voor het zelfvertrouwen. Wat de verstandhouding met de gemeente bevorderde was de ervaring van ds. Maan met plattelandsbevolking. En dat haar man Peter uit de buurt kwam (de stad Groningen) kwam het onderling begrip ook ten goede. |
| ... naar het centrum van het land en het gezinsleven. |
| Na 5 jaar was Monique Maan toe aan een een volgende stap om weer wat nieuwe ervaringen op te doen om daarmee ook persoonlijk verder te kunnen groeien. Dat werd de Gereformeerde Kerk van Harmelen, bij Utrecht. Bij het horen van deze plaats zal bij menigeen van ons direct de herinnering aan de treinramp uit het begin van de 60-er jaren naar boven komen. Nog altijd het treinongeluk met de meeste slachtoffers in Nederland. Een fulltime baan in een gemeente van ca. 600 leden. |
| Nadat zij ongeveer een jaar in dienst was in deze gemeente, nam zij samen met haar man een vèrgaand en moedig besluit: het adopteren van 4 Colombiaanse kinderen uit één gezin: 3 dochters van (op dat moment) 6 ½ , 3 en 1 ½ jaar oud en een zoon van 5 ½ jaar. Inmiddels na ongeveer 11 ½ jaar flinke, opgeschoten tieners. “Wat komt er dan in één keer op je af” zal het beeld bij menigeen van u zijn. En zo was het ook natuurlijk. Echtgenoot Peter, werkzaam in de Jeugdhulpverlening, nam ontslag en vervulde 1 ½ jaar de functie van huisvader. Monique kreeg van haar kerkenraad een maand bijzonder verlof en doordat de kinderen in de zomer kwamen was het gemakkelijker een start te maken voordat de schoolperiode weer begon. |
| Van een predikant met brugfunctie, een brug verder: werken in Arnhem |
| Harmelen was een gemeente met een oorspronkelijk agrarische bevolking en met een sterk groeiende import van mensen die veelal kaderfuncties vervulden bij bedrijven en instellingen. Dit leidde wel tot twee verschillende “kampen”, waarbij het voor de predikant de kunst was een brug te zijn tussen deze twee zonder door één van de twee in hun “kamp” getrokken te worden. Enerzijds leidde dat wel tot een zekere spanning, maar anderzijds gaf het ook voldoening te zien dat haar opzet van “brugfunctie” in stand bleef. |
| Na 5 jaar werd het predikantschap in Harmelen verwisseld voor het Studentenpastoraat in Arnhem. Naarmate de kinderen ouder werden begonnen zij er last van te krijgen, dat zij opvielen in het dorp. Kinderen uit een ander land met een andere huidskleur in één keer in een dorp waar dit nauwelijks voorkwam. Nog versterkt door het feit van een moeder met een publieke functie. En dus werd de overgang naar Arnhem gemaakt waarbij deze aspecten veel minder de aandacht trekken van de directe omgeving. |
| Maar ook heel ander werk, inhoudelijk gezien. In plaats van de centrale figuur in een organisatie met veel vrijwilligers, ging Ds. Maan naar een baan die tot 2006 door twee personen (RK en protestant) werd uitgevoerd. Vanaf 2006 is dit teruggebracht tot één persoon i.v.m. een vacaturestop bij het studentenpastoraat. Dit pastoraat bestaat in Arnhem ca. 20 jaar en is ontstaan bij de grote uitbouw van de HBO-opleidingen (HAN, Larenstein en ArtEZ). Deze instellingen hebben momenteel bij elkaar ca. 16.000 studenten. In de loop van de afgelopen 7 jaar, dat Monique Maan bij dit werk betrokken is, heeft zij de achtergrond van de deelnemers aan het studentenpastoraat zien verschuiven. Oorspronkelijk waren het vooral studenten, die van huis uit een christelijke opvoeding hadden meegekregen en nu is het veel meer dat de jongeren vanwege hun eigen interesse deelnemen, terwijl hun ouders de kerk veelal vaarwel hebben gezegd. Het aantal deelnemers blijft de laatste jaren redelijk constant. Zij treffen elkaar bij maaltijden en gespreksavonden. |
| ... en straks dus onze wijkpredikant! |
| Naast het Studentenpastoraat is Monique Maan in veel vieringen als voorganger actief gebleven. Niet in de laatste plaats omdat zij aan deze kant van haar werk veel voldoening ondervindt. In haar huidige werk mist zij toch wel het teamwork. Reden om positief te reageren op de kans bij de Protestantse Wijkgemeente Diaconessenkerk toen deze voorbij kwam. Vooral met de voor haar noodzakelijke mogelijkheid, dat zij in Arnhem-Zuid kan blijven wonen. En met het oog op drie van de vier kinderen die volgend jaar hun eindexamen moeten doen. Daarmee verandert er voor haar gezin weinig. Haar man kan ook zijn functie bij Bureau Jeugdzorg in Ede onveranderd voortzetten. |
| Wat trekt haar aan bij de PWG Diaconessenkerk? Allereerst de verscheidenheid van mensen, o.a. wat de leeftijdsopbouw betreft. Gemeenteleden, zo is haar indruk, die elkaar de ruimte geven voor veel verschillende meningen. Ook mensen die weten wat zij willen met een grote verscheidenheid aan activiteiten voor jong en oud. En een bijzonder aspect is toch ook wel de aandacht die er is voor muziek in de kerk, iets wat mevr. Maan’s specifieke interesse heeft. |
En waar wil zij zich zoal op gaan richten in haar nieuwe functie? Na het inwerken op een breed terrein wil zij o.m. aandacht geven aan jeugd- en jongerenwerk. Verder is zeker een speerpunt: kerk en wijk, kerk en stad. Ook blijft het voor een groot deel afwachten wat er op haar afkomt. Het voorgaan in de diensten en het pastoraat mogen beiden rekenen op haar warme betrokkenheid. |
 |
Ds. Monique Maan, een predikant die uitziet naar haar werk in de voor haar nieuwe gemeente en de Wijkgemeente Diaconessenkerk die uitziet naar de nieuwe predikant. |
